8)สามก๊ก&เปาปุ้นจิ้น

"8)สามก๊ก&เปาปุ้นจิ้น"

v สุขเกิดจากอาทรก่อน ภัยพิบัติเกิดจากหลงระเริง  v สามคนร่วมเดินทาง ต้องมีผู้หนึ่งเป็นครูเราได้  v สุภาพชนรักผู้อื่นด้วยคุณธรรม  v สุภาพชนเหนือผู้อื่น อยู่ที่รู้จักนอบน้อมถ่อมตนเท่านั้น  v สร้างความดีนั้นแหละคือความสุข  v สุขจากคุณธรรม แสดงว่าตนมีคุณธรรมความดี  v สุภาพชนเปิดอกเปิดใจเต็มที่ มีเรื่องก็กล่าวซึ่ง ๆ หน้า  v หนทางนั้นเคี้ยวคด แต่เหตุผลนั้นเที่ยงธรรม  v หยกไม่เจียรนัยก็ไม่ล้ำค่า คนไร้การศึกษาก็ไม่มีความรู้ ขาดเหตุผล  v หญิงขี้เกียจกับเตียงที่อบอุ่นย่อมแยกจากกันยาก  v อย่าอวดตนเก่งกว่าผู้อื่น โลกนี้ผู้ที่เก่งกว่าตนนั้นมีมากมาย  v อุดมการณ์ไม่ตรงกันไม่ควรร่วมธุรกิจด้วยกัน  v อดทนสักนิด พาจิตเรียบ คลื่นสงบ  v อย่ามีจิตคิดร้ายผู้อื่น แต่ต้องระวังผู้อื่น  v อย่ารังแกคนยากจน อย่าหยิ่งยะโสในความมั่งมี  v อุปนิสัย คือ สันดานที่สองของมนุษย์  v อาศัยผู้อื่นอย่าเอาแต่ใจตน ต้องเรียนรู้นิสัยผู้อื่นไว้ด้วย  v อย่าเป็นคนเห็นแก่ตัว การเห็นแก่ตนย่อมประสบภัยอันตราย  v อย่าปิดหนทางในการบำเพ็ญความดี  v อีกาไม่คู่ควรกับหงส์ฟ้า  v อาศัยโชคชะตาหรือจะสู้ความสามารถตนเองได้  v อยากท่องเที่ยวไปทั่วสารทิศ ต้องลับฝีปากให้คมคาย  v อยู่บ้านอาศัยพ่อ แต่งงานอาศัยสามี แก่เฒ่าอาศัยลูกหลาน  v อดทนชั่วขณะ สุขสบายไป 10 ปี v อารมณ์โกรธเข้าประตูหน้า สติปัญญาก็โผออกประตูหลัง  v อย่าเกียจคร้านท้อถอย การสร้างความดี  v ฮวงจุ้ยดี สู้จิตใจดีไม่ได้ ข้อมูลจากเว็บไซต์: http://www.plvc.ac.th/~krueka/gword.htm#posit25 ดูหน้าถัดไป    1  2  3  4  5  6  7  8

7)สามก๊ก&เปาปุ้นจิ้น

"7)สามก๊ก&เปาปุ้นจิ้น"

v มูลเหตุแห่งความเสียทรัพย์มาจากความเร่งรีบเสมอ  v มารดาที่อบรมดีคนเดียวมีค่าเลิศเท่าครูร้อยคน  v มีแต่บุคคลเคารพผู้อื่นเท่านั้น ถึงจะได้รับการเคารพตอบ  v ยามสมหวัง ควรทำตนให้วางเฉย  v ยื่นเมตตาธรรมให้ผู้อื่น ยื่นความเที่ยงธรรมให้กับตัวเอง  v ยามมีอำนาจอย่าเหลิง ยามมีสุขก็อย่างหลงระเริง  v ยามผิดหวัง ต้องรักษาด้วยความอดกลั้น  v ยามทะเลาะผู้เงียบก่อนนั้น มาจากครอบครัวที่มีการอบรมสั่งสอนที่ดี  v ยามผิดหวัง อย่าใช้วาจากิริยาโกรธเกรี้ยวกราด  v ยามประสบความสมหวัง อย่าใช้วาจาโอ้อวด ยะโส  v ยามรุ่งเรืองไม่ประมาท ยามตกยากต้องอดทน  v ยามสงบเตรียมป้องกันอันตราย ย่อมพ้นจากภัยพิบัติ  v ยามให้ไม่ควรยืด ยามรับควรตอบแทนคุณ  v รู้จักคนรู้จักหน้า แต่หารู้จิตใจเขาไม่  v ระยะทางพิสูจน์กำลังม้า กาลเวลาพิสูจน์จิตใจคน  v ราษฎรถือเรื่องปากท้องเป็นเรื่องใหญ่และสำคัญ  v รวบรวมทีละน้อยทำให้มากได้  v รับภาระกิจที่หนัก ต้องมีกำลัง แต่ไม่มีโทสะ  v ระวังการใช้จ่ายเล็กๆ น้อยๆ รูรั่วเล็กๆ อาจจมเรือใหญ่ได้  v รักคนไม่คำนึงถึงเหตุผล ย่อมเป็นโทษภัยแก่ตนเอง  v รายได้น้อย รายจ่ายมาก ยังให้ทุกข์ทั้งชีวิต  v ร่างกายสมบูรณ์ไม่ต้องใช้ยาบำรุง จิตใจดีงามไม่ต้องกินเจ v ลูกผู้ชายต้องสามารถยืดได้หดได้  v ลัทธิประเพณี คือ นิสัยอีกอย่างหนึ่ง  v ลัทธิประเพณีที่ดีอาศัยได้ดีกว่ากฎหมาย  v สิบปีปลูกต้นไม้ ร้อยปีสร้างทรัพยากรบุคคล  ข้อมูลจากเว็บไซต์: http://www.plvc.ac.th/~krueka/gword.htm#posit25 ดูหน้าถัดไป    1  2  3  4  5  6  7  8

6)สามก๊ก&เปาปุ้นจิ้น

"6)สามก๊ก&เปาปุ้นจิ้น"

v ผลแห่งโทษะคือจุดเริ่มต้นการสำนึกผิด  v ผู้รู้จักตนเอง คือ ผู้รู้อย่างแท้จริง  v ผู้มีคุณธรรมเป็นนิจ ชีวิตจะเป็นสุขเสมอ  v ผลงานสำเร็จ ชื่อเสียงเกียรติยศก็ปรากฏ  v ผู้ให้ไม่หวังผล ผู้รับไม่ควรลืม  v ผู้มีความเพียรอย่างแรงกล้า เท่ากับสำเร็จไปแล้วครึ่งหนึ่ง  v ผู้กระทำการใหญ่ ย่อมไม่ถือสาคำตำหนิเล็ก ๆ น้อย ๆ  v ผู้อวดอ้างตนมักเป็นคนมีความสามารถน้อย  v ผู้มีความกล้าย่อมมีความหวัง  v ผู้พูดไม่ตั้งใจพูด ผู้ฟังมักนำไปคิด  v ฝนจะตก นางจะแต่ง ไม่มีใครยับยั้งได้  v พูดมาพูดไปพูดไม่พ้นเรื่องตน  v พันคนก็มีเรื่องทุกข์พันอย่าง แต่มีทุกข์ไม่เหมือนกันสักคน  v พยายามควบคุมความโกรธ มิฉะนั้นจะถูกความโกรธเข้ามาควบคุมท่าน v ภายใต้ฟ้าไม่มีสิ่งใดยาก สำหรับผู้มีใจพากเพียร  v ภรรยาเพื่อน อย่าได้รังแกล่วงเกิน  v มีเหล้ามีเนื้อมากพี่น้อง ยามตกยากจะหาสักคนก็ยาก  v มีอาหารแจกให้ผู้หิวโหย มีเรื่องปรึกษากับผู้รู้ใจ  v มองหาคุณความดีในผู้อื่น และมองหาความบกพร่องในตนเอง v มีเงินมีทองก็ว่าเก่งว่าดี หมดเงินหมดทองก็หมดสง่าราศี  v มีสุขร่วมเสพ มีทุกข์ร่วมต้าน  v มีความอดทนย่อมได้มาทุกสิ่งทุกอย่าง  v มีคุณธรรมเท่านั้นที่สูงล้ำเลิศ  v มารยาทดีงามต่อคนเป็นสิ่งที่มีค่ายิ่งกว่าสิ่งใด  v มารยาทอ่อนโยนเป็นมิตรกับคุณธรรมที่แยกไม่ออก  v มูลรากของความชั่วร้าย มาจากความเกียจคร้าน  ข้อมูลจากเว็บไซต์: http://www.plvc.ac.th/~krueka/gword.htm#posit25 ดูหน้าถัดไป    1  2  3  4  5  6  7  8

5)สามก๊ก&เปาปุ้นจิ้น

"5)สามก๊ก&เปาปุ้นจิ้น"

v น้ำที่หยดทำให้หินกร่อนได้  v นับแต่โบราณกาลผ่านมา สาวโสภานักมักอาภัพ  v นิสัยสันดานเดิมนั้นหยั่งรากลงลึก  v ปุถุชนหาใช่นักปราชญ์บัณฑิตไม่ ใครบ้างจะไม่ทำผิดเลย  v ปัจจุบันละเลยเรื่องเล็กน้อย ภายหน้าเสียใจอย่างใหญ่หลวง  v ปราศจากกิเลสจิตสงบ จิตสงบย่อมรู้แจ้ง  v ปัญญาชนควรสนิทได้ แต่หาใช่ว่าต้องตามเขาไปเสียทุกอย่าง  v ปรบมือข้างเดียวเสียงไม่ดัง  v ปลูกต้นไม้บำรุงราก ปลูกฝังคุณธรรมต้องบำรุงจิตใจ  v ประพฤติกรรมต่อผู้อื่นเช่นไร ก็พึงได้รับตอบแทนเช่นนั้น  v ประหยัดตอนหมดตัวก็่สายเสียแล้ว  v ผู้สูญเสียความซื่อสัตย์ เหมือนสูญเสียแล้วทุกสิ่งทุกอย่าง  v ผู้ชนะคือพระราชา ผู้แพ้คือโจรขบถ  v ผู้ไม่คิดการณ์ไกล มักประสบความทุกข์ยากเมื่อจวนตัว  v ผิดพลาดเพียงก้าวเดียว เสียใจไปตลอดชีพ  v ผู้รอบรู้มักถ่อมตัว ผู้โง่เขลามักหยิ่งยะโส  v ผู้สามารถประหยัดไม่ต้องขอร้องพึ่งผู้อื่น  v ผู้ไร้สัจจะ ถึงจะมีความสามารถก็ไร้ประโยชน์  v ผู้ที่ไม่เคารพตนเอง ย่อมเป็นที่ดูแคลนของผู้อื่น  v ผู้มีเมตตาธรรมย่อมไร้ทุกข์ ผู้มีปัญญาย่อมไม่ลุ่มหลง  v ผู้ชื่อว่าหลอกลวง ถ้าพูดความจริงก็ไม่ได้รับความเชื่อถือ  v ผู้ไม่รู้ ย่อมไม่ผิด  v ผู้ที่สามารถควบคุมความโกรธไว้ได้ เป็นผู้มีปัญญายอดเยี่ยม  v ผู้รู้จักตนเองก็คือการยกย่องตนเองให้น้อยลง  v ผู้ชอบทะเลาะวิวาท ย่อมมีมิตรน้อย  v ผู้ป่วยไม่รู้จักตนเองหลงระเริงอยู่ใต้มหันตะภัย  ข้อมูลจากเว็บไซต์: http://www.plvc.ac.th/~krueka/gword.htm#posit25 ดูหน้าถัดไป    1  2  3  4  5  6  7  8